La Casa Azul, czyli Niebieski Dom, znajduje się przy ulicy Londres w położonej na południu miasta Meksyk dzielnicy Coyoacán. Intensywnie niebieskie ściany, zielone okiennice i otaczający budynek ogród sprawiają, że jest to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc związanych z kulturą Meksyku. Dom należał do rodziny Kahlo i stał się przestrzenią najściślej związaną z życiem Fridy. Artystka spędziła w nim łącznie 36 z 47 lat swojego życia – tutaj dorastała, wracała po kolejnych podróżach, tworzyła wiele obrazów i zmarła w 1954 roku.

Voladores, czyli „latający mężczyźni”, to uczestnicy jednego z najbardziej niezwykłych obrzędów pochodzących z prekolumbijskiej Mezoameryki. Ceremonia jest praktykowana przez kilka rdzennych społeczności Meksyku i Ameryki Środkowej, jednak obecnie najsilniej kojarzy się z Totonakami zamieszkującymi region Totonacapan w stanie Veracruz, zwłaszcza okolice miasta Papantla i stanowiska archeologicznego El Tajín. Obrzęd jest związany z płodnością ziemi, deszczem, odradzaniem się przyrody oraz zachowaniem harmonii pomiędzy światem ludzi, naturą i sferą duchową.

Według tradycji katolickiej w grudniu 1531 roku na wzgórzu Tepeyac, znajdującym się obecnie w północnej części miasta Meksyk, Maryja kilkakrotnie ukazała się rdzennemu mieszkańcowi tych ziem – Juanowi Diego Cuauhtlatoatzinowi. Był on ochrzczonym Indianinem, który przyjął chrześcijaństwo już jako dorosły człowiek. W chwili objawień miał około 55 lat. Podczas pierwszego spotkania Maryja miała przemówić do niego w języku nahuatl i poprosić, aby na wzgórzu wzniesiono świątynię, w której mogłaby otaczać opieką mieszkańców nowo powstającego społeczeństwa.

Będąc w stolicy Meksyku warto odwiedzić największą arenę walk byków. Plaza Mexico pomieści ponad 40 tys. widzów żądnych krwi i to nie tylko zwierząt, ale też ludzi. Sporadycznie odbywają się tutaj również walki bokserskie.

Pierwszy dzień w Mexico City zaczęliśmy tak jak zwykle – od szwendania się bez konkretnego celu. Po długim locie i zmianie strefy czasowej nie mieliśmy ochoty od razu realizować napiętego planu zwiedzania. Najlepszym sposobem na pierwsze spotkanie z nowym miastem jest przecież wyjście z hotelu i sprawdzenie, dokąd zaprowadzą nas nogi.

Podczas niedzielnego spaceru po centrum Mexico City natknęliśmy się na występ, którego nie sposób było przeoczyć. Najpierw usłyszeliśmy głuche, regularne uderzenia bębnów, później dźwięk muszli, a wreszcie zobaczyliśmy tancerzy w ogromnych pióropuszach, z twarzami pokrytymi malunkami i grzechotkami przymocowanymi do kostek.

Teotihuacán to wielkie prekolumbijskie centrum miejskie i religijne położone około 48–50 kilometrów na północny wschód od miasta Meksyk. Nazwa pochodzi z języka nahuatl i jest zwykle tłumaczona jako „miejsce, w którym zostali stworzeni bogowie”. Spotyka się również bardziej swobodne tłumaczenie: „miejsce, w którym ludzie stają się bogami”.

Narodowe Muzeum Antropologiczne zostało otwarte 17 września 1964 roku.  Zaprojektowane przez Pedro Ramíreireza Vásquezea, nawiązuje do przedkolumbijskich budowli mieszkańców obecnego Meksyku.

Wieczorem główny plac Oaxaca, nazywany Zócalo, zmienia się w ogromny salon taneczny pod gołym niebem. Pomiędzy drzewami, restauracyjnymi ogródkami i zabytkowymi budynkami ustawiają się pary, które przy dźwiękach orkiestry lub marimby tańczą danzón. Nie ma tu zamkniętej sceny ani wyraźnego podziału na wykonawców i publiczność. Tancerze zajmują środkową część placu, a mieszkańcy i turyści otaczają ich szerokim kręgiem, obserwując spokojne, eleganckie ruchy.

Katedra Metropolitalna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zajmuje północną pierzeję Zócalo, oficjalnie nazywanego Plaza de la Constitución. Jest siedzibą arcybiskupa Meksyku i jednym z najważniejszych zabytków historycznego centrum stolicy. UNESCO określa ją jako największą katedrę na kontynencie amerykańskim.