La Casa Azul, czyli Niebieski Dom, znajduje się przy ulicy Londres w położonej na południu miasta Meksyk dzielnicy Coyoacán. Intensywnie niebieskie ściany, zielone okiennice i otaczający budynek ogród sprawiają, że jest to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc związanych z kulturą Meksyku. Dom należał do rodziny Kahlo i stał się przestrzenią najściślej związaną z życiem Fridy. Artystka spędziła w nim łącznie 36 z 47 lat swojego życia – tutaj dorastała, wracała po kolejnych podróżach, tworzyła wiele obrazów i zmarła w 1954 roku.
Frida Kahlo, a właściwie Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón, urodziła się w 1907 roku w Coyoacán. Jej dzieciństwo zostało naznaczone chorobą – w wieku sześciu lat zachorowała na polio, w wyniku czego jej prawa noga pozostała słabsza i cieńsza. Znacznie poważniejsze konsekwencje przyniósł jednak wypadek z 1925 roku. Autobus, którym jechała osiemnastoletnia Frida, zderzył się z tramwajem. Doznała licznych złamań kręgosłupa, miednicy, nogi i żeber oraz poważnych obrażeń wewnętrznych. Przez wiele miesięcy była unieruchomiona, a skutki wypadku – przewlekły ból, kolejne operacje i konieczność noszenia gorsetów ortopedycznych – towarzyszyły jej już do końca życia.
Właśnie podczas długiej rekonwalescencji Kahlo zaczęła intensywnie malować. Rodzina przygotowała dla niej specjalną sztalugę umożliwiającą pracę w łóżku, a nad posłaniem umieszczono lustro. W ten sposób jej własna twarz stała się jednym z najważniejszych tematów twórczości. Frida wielokrotnie przedstawiała samą siebie, lecz jej autoportrety nie były jedynie próbą wiernego odtworzenia wyglądu. Opowiadały o bólu, samotności, poczuciu odmienności, miłości, zdradzie, macierzyństwie, śmierci oraz poszukiwaniu własnej tożsamości.
W malarstwie Kahlo pojawia się wiele nawiązań do meksykańskiej sztuki ludowej, kultury rdzennych mieszkańców kraju, sztuki prekolumbijskiej oraz tradycyjnych obrazów wotywnych. Artystka przedstawiała egzotyczne rośliny, małpy, papugi, psy rasy xoloitzcuintle, szkielety oraz symbole odnoszące się do życia i śmierci. Ważnym elementem jej wizerunku były również barwne stroje kobiet z regionu Tehuantepec, biżuteria inspirowana kulturami prekolumbijskimi oraz kwiaty wplatane we włosy. Poprzez malarstwo i sposób ubierania się Kahlo świadomie podkreślała swoje przywiązanie do meksykańskiej historii i kultury.
Jej prace bywają określane jako sztuka naiwna, prymitywizm, realizm magiczny lub surrealizm. W 1938 roku twórczością Kahlo zainteresował się André Breton, jeden z najważniejszych przedstawicieli surrealizmu, który uznał jej obrazy za naturalny przykład tego kierunku. Sama Frida niechętnie przyjmowała jednak taką klasyfikację. Podkreślała, że nie maluje snów ani fantazji, lecz własne życie i rzeczywistość. Fantastyczne, czasem szokujące obrazy były więc dla niej przede wszystkim sposobem przedstawiania prawdziwego cierpienia oraz osobistych doświadczeń.
Ogromny wpływ na życie Kahlo miał meksykański malarz i muralista Diego Rivera. Poznali się pod koniec lat dwudziestych, a w 1929 roku zawarli małżeństwo. Frida miała wówczas 22 lata, natomiast Rivera był od niej starszy o ponad dwadzieścia lat. Ich związek był pełen namiętności, ale również konfliktów i wzajemnych zdrad. Rozwiedli się w 1939 roku, lecz już rok później ponownie wzięli ślub w San Francisco. Mimo burzliwej relacji pozostali ze sobą związani artystycznie, politycznie i emocjonalnie aż do śmierci Fridy.
Casa Azul była nie tylko prywatnym domem artystki, ale również miejscem spotkań meksykańskich i zagranicznych malarzy, fotografów, pisarzy oraz działaczy politycznych. Przez pewien czas mieszkali tutaj także rosyjski rewolucjonista Lew Trocki i jego żona Natalia Siedowa, którym Kahlo i Rivera pomogli znaleźć schronienie w Meksyku. Wypełniony dziełami sztuki, książkami, kolorowymi meblami, ceramiką i prekolumbijskimi rzeźbami dom dobrze pokazuje środowisko, w którym żyła i tworzyła Frida.
Po śmierci Kahlo Diego Rivera zdecydował, że dom powinien zostać zachowany i udostępniony publiczności. Muzeum Fridy Kahlo otwarto w lipcu 1958 roku, czyli cztery lata po śmierci artystki, a nie pięć. W jego wnętrzach można zobaczyć obrazy Fridy i Diega, fotografie, dokumenty, książki, meble, stroje, protezy, zdobione gorsety ortopedyczne oraz przedmioty codziennego użytku. Zachowano także pracownię z wózkiem inwalidzkim ustawionym przed sztalugą, sypialnię z lustrem nad łóżkiem oraz urnę z prochami artystki. W domu i ogrodzie prezentowana jest również kolekcja meksykańskiej sztuki ludowej i rzeźb prekolumbijskich zgromadzonych przez małżeństwo.
Zwiedzanie Niebieskiego Domu pozwala spojrzeć na twórczość Kahlo w kontekście miejsca, w którym powstawała. Poszczególne pomieszczenia zachowały atmosferę prywatnego domu, dlatego muzeum nie przypomina typowej galerii. Obrazy, fotografie, ubrania i przedmioty osobiste tworzą opowieść o kobiecie, która własny ból, niepełnosprawność i trudne doświadczenia potrafiła przekształcić w oryginalną i niezwykle osobistą sztukę. Casa Azul stała się dzięki temu nie tylko muzeum, ale również jednym z najważniejszych symboli życia i twórczości Fridy Kahlo.