Zapowiadał się upalny dzień i postanowiliśmy wypożyczyć rowery. Kyoto to dość duże miasto z 1,3 miliona mieszkańców, więc na piechotę raczej wszystkiego się nie zobaczy. Rowery w atrakcyjnej cenie 500 jenów (ok. 18 pln) oferuje nasz hostel. 

Do Hiroshimy dojechaliśmy elektrycznym tramwajem. Za 50 min. podróż zapłaciliśmy 540 jenów, ale wysiedliśmy przy Parku Pokoju. Było już po 18 i Muzeum Pokoju było już zamknięte. Zawsze coś trzeba zostawić na następną wizytę. 

W środę postanowiliśmy wyjechać poza Kyoto. JRPass wykupiony więc, Shinkansenem ruszyliśmy na zachód. Skusiła nas Hiroshima (wiadomo dlaczego, każdy wie co tu się wydarzyło 66 lat temu) oraz wyspa Miyajima, gdzie znajduje się trzeci z najbardziej malowniczych widoków Japonii (dwa pierwsze to widok mierzei Amanohashidate i zatoki Matsushima - nie mamy tego w planach). 

Obudziliśmy się o 5 i chyba tak troszkę za wcześnie. Ja miałem swój obowiązek napisania kilku słów na bloga, a Księżniczka jeszcze dosypiała w międzyczasie. Po 9 kazałem już wstawać, bo jak można spać, gdy Kyoto wzywa. Plan zakładał udanie się do dzielnicy Gion, leżącej na wschód od naszego hostelu.

No to pięknie zaczął się dzień. Wyjazd o 4 rano i od razu news dnia, znów trzęsienie w Japonii. Epicentrum 400 km od Tokio, ale podobno zakołysało wieżowcami. Kyoto leży dalej, więc 1000 km powinno być bezpieczną odległością. Wymyśliliśmy sobie wakacje…

Wypad czerwcowy do stolicy Niemiec.

Ostatni dzień w Jerozolimie nie będzie przeze mnie mile wspominany. Nie dość że pogoda nie sprzyjała wędrówce, to dopadło mnie jakieś choróbsko.

Poszliśmy na Stare Miasto zrobić ostatnie zakupy. Po drodze mijaliśmy blokady policyjne. W poprzedni piątek policja obstawiała Stare Miasto, ale nie na taką skalę. Wydarzenia w sąsiednim Egipcie nie wpływają korzystnie na nastroje wśród muzułmanów zamieszkujących Erec Izrael i dlatego postawiono w stan gotowości znaczne siły policyjno-wojskowe. Na piątkową modlitwę na Wzgórze Świątynne wpuszczani byli tylko mężczyźni powyżej 50 roku życia. Ja nie miałem problemu, bo jednak wyglądałem na turystę i bez problemów nas przepuszczano. Gdyby nie moje złe samopoczucie, pewnie jakieś zdjęcia bym zrobił, a tak to niestety....

Postanowiliśmy spenetrować inne tereny niż Stare Miasto, więc udaliśmy się w północne rejony Centrum. Na początek rynek Yehuda Market. W przewodniku opisali, ze super i warto to zobaczyć, jednak na nas nie zrobił większego wrażenia. Zadaszona hala z kramikami, na którym odbywa się handel wszystkim co można skonsumować. Krótki spacerek i wypicie kawki w kawiarni zupełnie wystarczył.

Kończąc ciężki tydzień, należało troszkę odpocząć. Wycieczka z biura ma ta zaletę, ze nie trzeba się o nic martwic i nic planować. W busiku, który po nas przyjechał, było już sześć osób. Oprócz znanych nam szwedów, starsza para anglików, dziewczyna z Kanady i samotny starszy Amerykanin. Zajęliśmy miejsca na końcu i gdy rozsiedliśmy się wygodnie, wyruszyliśmy. Pierwszy punkt programu, Qumran, nie był zbyt interesujący. Rękopisy, które tutaj znaleziono w latach 1947-1956, to zbiór dokumentów spisanych po hebrajsku, aramejsku i grecku. Wszystko odkryte w 11 grotach i główna atrakcja jest właśnie widok na nie. Nie można oczywiście wchodzić do nich do środka, ale widoczek na potężne wzniesienia i na Morze Martwe naprawdę uroczy. Dobrze, ze zaczęliśmy od tego miejsca, bo później było coraz lepiej. Udaliśmy się w kierunku Masady.

Dzisiejszy dzień poświeciliśmy tylko na Stare Miasto. Nie wiem czy zobaczymy wszystko do wyjazdu, bo jak się okazuje miejsc godnych zobaczenia jest wiele. Najbardziej charakterystyczny punkt w Jerozolimie, czyli Kopula na Skale, jest jednym z najczęściej fotografowanych miejsc na ziemi, i ja w swoich zbiorach uzbierałem jej już kilkadziesiąt fotek. Kilkukrotnie dochodziliśmy już do Wzgórza Świątynnego, ale za każdym razem byliśmy zatrzymywani przez izraelskich żołnierzy. Jak się okazało, zwiedzanie udostępnione jest za darmo w godzinach 7.30 - 10.00 i teraz postanowiliśmy zacząć od tego dzień. Wejście dla niewiernych znajduje się przy Ścianie Płaczu i wiedzie do niego charakterystyczny drewniany podest, widoczny na fotografiach spod Ściany. Pogoda była wymarzona do robienia zdjęć, zachmurzenie duże, czasami umiarkowane i przebłyski słońca. Szkoda tylko, ze później zaczęło padać, ale to na szczęście nie był Shower.